We lopen meestal niet vast op de wereld om ons heen.
Maar op de grenzen die we onszelf zijn gaan stellen.
- Niet naar buiten gaan als het regent
- Na 3 kilometer lopen ben ik echt moe
- Alleen het bos in? Nee… dat is spannend
- Een andere functie…is voor mij niet weggelegd
- Ik moet dit zo doen, anders…
Op het eerste gezicht lijken het kleine, logische gedachten. Maar als je goed kijkt, sturen precies dit soort overtuigingen ongemerkt een groot deel van ons leven aan.
De meeste van die overtuigingen zijn ooit ontstaan vanuit een ervaring of iets wat we hebben overgenomen van anderen, waardoor een (zelf)beeld is ontstaan wat we voor waar hebben aangenomen..
We hebben geleerd dat natregenen vervelend is.
Dat moe betekent stoppen.
Dat spanning vermeden moet worden.
Dat groei iets is wat voor anderen is, niet voor jou
Dus luisteren we automatisch naar dat stemmetje.
En voor je het weet, leef je kleiner dan nodig is.
Terwijl de werkelijkheid vaak veel ruimer is.
Ja, je kunt nat worden van regen.
En meestal valt dat enorm mee.
Sterker nog: vaak voel je je daarna juist levendiger dan daarvoor.
Ja, je lichaam reageert en dus zegt je hoofd na 3 kilometer dat het genoeg is.
Maar bij de meeste mensen ligt daarachter nog een enorme wereld open.
Niet omdat je jezelf moet forceren, maar omdat we verleerd zijn wat we werkelijk aankunnen. En natuurlijk reageert je lichaam maar de vraag is of het je moet beperken of dat het een uitnodiging is.
Tijdens mijn tijd bij het Korps Mariniers kreeg ik hierin hele mooie inzichten; na “moe” begint vaak pas een heel nieuw gebied. Waar de meeste mensen in hun hele leven niet komen.
Een gebied waarin je ontdekt dat je veel meer energie, kracht en veerkracht hebt dan je denkt. En uiteraard is het voor mij al lang terug. En ik heb na die tijd bewust gekozen om vaker dat gevoel te ervaren.
Door trektochten in de natuur, sportuitdagingen, e.d.
En soortgelijke ervaring deed ik op tijdens vele ontwikkel- en coachingsessies die ik volgde. Niet alleen fysiek. Juist mentaal. En zeker spiritueel.
Door het ongemak aan te gaan om naar mijzelf te kijken, ontstond ruimte. Voor groei. Voor een ruimere blik.
Dit is ook hoe ik kijk in de begeleiding van mensen. Tientallen ondernemers, leidinggevenden en professionals heb ik de afgelopen jaren begeleid in mijn rol als coach en organisatie ontwikkelaar. Maar ook daarvoor als leider in het bedrijfsleven.
Veel mensen leven onbewust binnen patronen die ooit nuttig waren, maar hen nu beperken.
Patronen van veiligheid zoeken. Controle houden. Vermijden wat spannend voelt. Hard werken om gezien te worden. Anderen pleasen. Angst. Zichzelf wegcijferen.
Met onrust tot gevolg.
Terwijl groei bijna altijd begint nét voorbij dat bekende stukje.
Niet roekeloos. Wel bewust.
Niet met controle, maar met loslaten.
Je kunt op meerde manieren naar dezelfde situatie kijken. Meer informatie, meer ervaring geeft nieuwe zienswijzen.
Door jezelf vaker af te vragen:
Is dit écht een grens in wat ik (aan)kan? Kan ik mijzelf echt niet veranderen?
Of is het een verhaal dat ik ben gaan geloven?
Je kunt de kaders verzetten voor jezelf. Herkaderen noemen dat. Opnieuw, bewust anders kijken naar een situatie.
Want precies daar ontstaat ruimte.
Ruimte voor vrijheid.
Voor richting kiezen.
En vooral weerbaarheid én eigenwaarde.
Meer flexibiliteit.
Meer mogelijkheden om naar zaken te kijken die je in werk en leven tegenkomt.
Voor werk en leven vanuit jezelf in plaats van vanuit conditionering.
En ook in dat proces kom je jezelf tegen. In het ongemak.
Ongemak is soms ‘no go’! Een reden om iets niet te doen.
Terwijl daar het échte ontwikkelen begint.
Ik wens je vandaag wat meer ruimte toe dan gisteren.
