Ik ben opgegroeid op een agrarisch bedrijf. Daar was meewerken de standaard. Ook als er huiswerk was. Geen zin, was geen optie.
De vrijheid, de natuur en de ruimte waren belangrijk voor me. Het werken lag ten grondslag aan mijn belangrijkste patroon; als ik hard werk krijg ik erkenning en waardering.
Aardappels rooien tot laat op de avond, kool planten op zondag. Uien uitschuren betekende stof tot in je onderbroek.
Een droom voor velen én een harde realiteit in één.
Anders dan mijn broer, vond ik leren en school belangrijk. Een theoretische ondergrond in combinatie met praktijkervaring heb ik altijd belangrijk gevonden.
Maar te lang in de schoolbanken was toen niet aan mij besteed. Dat kwam later ruimschoots goed.
Ambitie en avontuur
Want tijdens mijn schooltijd kreeg ik helder waar mijn ambitie lag voor mijn werkzame leven. Echter op dat moment kon ik het niet opbrengen om nog een volledige HBO-opleiding te volgen. Ik koos voor een 1 jarige HBO opleiding met veel stage. Met daarbij de belofte aan mijzelf dat ik tijdens de eerste jaren van mijn werkzame leven zou gaan bepalen welke opleiding goed aan zou sluiten bij mijn ambities, en deze naast mijn werk te gaan volgen.
Na mijn schooltijd mocht ik in militaire dienst. Bij de standaard keuring had ik aangegeven veel te willen leren, mooie dingen mee te maken. Of ik zou niet komen. Dat klinkt stoer maar in die tijd kon je nog als ‘onmisbaar’ worden aangemerkt als er thuis een eigen bedrijf speelde.
Het werd het Korps Mariniers.
Een fantastische tijd volgde. Avonturen, doorzetten. Mijzelf leren kennen. En ook; versterken van het patroon dat hard werken erkenning en waardering oplevert.
En hard werken kon ik. Een sterk lichaam en motivatie brachten wat ik wilde. Voorop lopen bij de speciale eenheden. Een diensttijd die las als een jongensboek. 5 maanden opleiding, wintertraining in Noorwegen en een sportief en levendige periode als afsluiting in Nederland.
Bedrijfsleven
Toen ik na de eerste jaren in het bedrijfsleven onderweg was naar mijn eerste leidinggevende rol, speelde bovenstaande belofte om mijzelf verder te ontwikkelen, weer op.
Echter mijn interesse voor HBO-bedrijfskunde, Commerciële economie, Bedrijfseconomie kon ik wel bedenken, maar ik voelde er niets bij. Geen enthousiasme, geen sprankeling. Niet het gevoel dat ik dat te doen had.
Levens veranderend
Tot een senior manager mij een jaarprogramma Persoonlijke Ontwikkeling voor Managementtalent voorstelde. Een voor mij onbekende richting. Persoonlijke ontwikkeling. Klinkt interessant, maar nog geen idee wat ik kon verwachten.
Ongepolijst, rauw, vol in mijn patronen nam ik deel. Ik stootte mijn hoofd. Ik viel. En rende door. Stootte weer mijn hoofd. En opnieuw.
De rauwe randjes werden gladder en ik voelde aan alles; dit is waar ik al jaren naar op zoek ben geweest. Een innerlijke reis. Persoonlijke ontwikkeling voor mijzelf.
En tegelijk het vergaren van inzichten om dit met anderen te delen. Anderen te begeleiden. Een betere manager te worden. Een mens te worden die voelen en denken, rust en doen, inspireren en daadkracht kon combineren.
Ik kende dit van thuis niet op deze manier.
Leidinggeven en verdiepen
Ik ging leiding geven aan het verkoopteam Benelux, ca. 15 fte. Mijn eerste ervaringen op het pad van leidinggevende en leiderschap.
Ik volgde meer diepgaande trainingen op het gebied van persoonlijke ontwikkeling, training, leiderschap, coaching. Naast drukke banen en een gezin heb ik minstens 10 jaar opleidingen, trainingen of begeleiding van coaches gehad. Om mijzelf beter te leren kennen, mijn patronen te doorgronden, een betere leider te worden.
Ik stapte over naar een andere werkgever. Met als doel mijn weg vinden in een andere bedrijfscultuur. Een andere positie in de voedselketen. Een andere rol.
Aanpoten. Balanceren tussen intellectualiteit en hard werken. Veel culturen, reizen, relaties bouwen, gevallen en weer opgestaan.
Niet vanuit ego bewegen maar dienstbaar aan het doel en het team.
Na drie en een half jaar in deze omgeving, die mijn ervaringsrugzak gevoelsmatig met 10 jaar vulde, was het tijd voor de volgende stap.
Niet gepland, toch gedaan; terug bij mijn oude werkgever. Ik voelde aan alles dat ik deze uitdaging op mij te nemen had. En het bedrijf ook.
De agrarische tak van het bedrijf in Nederland mocht ik aansturen. Professionaliseren en weer opnieuw te verbinden met het bedrijf.
Tegelijk veranderde er privé erg veel. Pijnlijk maar kloppend.
Ik scheidde, en verliet ‘thuis’. De moeilijkste beslissing in mijn leven. Maar ik moest eerlijk zijn naar mijzelf. En ik had te dealen met alle consequenties.
Een nieuwe relatie volgde.
Een onstuimige fase in mijn leven.
Als ik terugkijk dan denk ik dat het werk mijn rode draad was die mij op koers hield.
Speeltuin
Tijdens de ontwikkelingsfase van de afdeling waar ik leiding aan mocht geven met ruim 150 fte, complexe processen en een hele historie, vielen alle puzzelstukken op hun plek.
Ik reorganiseerde, bouwde aan visie en structuur, ontwikkeling van mensen en teams. Ik vocht voor mijn mensen. Zonder de autonomie bij ze weg te houden. Ik wist wat ik wilde. En anderen geloofden er ook in. In het kader van het verkrijgen van faciliteiten, wel zo lekker.
Het was een speeltuin op het gebied van alles wat ik tot mij had genomen de afgelopen jaren op het gebeid van management, persoonlijke- en organisatieontwikkeling.
Intuïtie en gezond boerenverstand waren mijn leidraad.
Eigen bedrijf
Gedurende deze reis ontstond het inzicht dat dit precies was waar ik altijd naar heb verlangd. Dat dit het missende puzzelstukje was om als zelfstandige aan de slag te gaan.
En dat ik na 6,5 jaar bezig te zijn geweest met deze betreffende afdeling, een toekomst voor mij zag als zelfstandig ondernemer. Als ik alles wat ik had gedaan en geleerd om kon zetten in concepten en diensten voor bedrijven, zou dat fantastisch zijn.
Een ondernemer die met alle kennis, inzichten, ervaringen en passie, anderen wilde helpen om hun dromen te leven, hun leven op koers te krijgen of kon inspireren.
Zowel zakelijk als privé.
En ook weer een lastige keuze om een goed salaris, een fantastische organisatie en collega’s, achter me te laten. Zeker de financiële onzekerheid met een scheiding achter de rug, en studerende dochters was een duivels dilemma.
Ook in deze fase hebben persoonlijke verdieping en begeleiding in dit proces van stevige keuzes, er alleen voor staan, mij enorm veel waarde opgeleverd.
Nu ben ik twee jaar bezig en trots en dankbaar voor waar ik sta. En nog een horizon om te ontdekken en dromen te realiseren. Maar ook al veel in gang gezet.
Het grote doel; organisaties helpen te ontwikkelen zodat ze doen waar voor ze zijn opgericht. Met een heldere richting, met mensen die daar met passie aan bijdragen en tegelijk het beste uit zichzelf halen en zichzelf verder ontwikkelen.
Niets gaat vanzelf. Soms bellen er drie klanten in een week. Soms is het weken stil. De ‘mond tot mond’ begint zijn werk te doen.
Er komen kansen op mijn pad.
Soms een ‘bumpy’ road. Soms een snelweg zonder limiet.
Ik ontmoet je graag.
Welkom bij Buro Delta.
